نوزاد توي سبدش کنار تخت بود؛ شبکلاه و لباس خواب سفيد پوشيده بود. سبد را تازه رنگ زده بودند و دورش روبان‮هاي آبي روشن بسته بودند و تويش دورتادور پتوي آبي گذاشته بودند. سه خواهر کوچولو و مادر که تازه از جا بلند شده بود و هنوز حالش به جا نيامده بود و مادربزرگ همگي دور بچه ايستاده بودند و تماشايش مي‮کردند که چه‮طور خيره نگاه مي‮کند و گاهي مشت بسته‮اش را به دهانش مي‮برد. نه لبخند مي‮زد و نه مي‮خنديد، اما گاه‮به‮گاه پلک مي‮زد و وقتي يکي از دخترها چانه‮اش را ناز مي‮کرد زبانش را از لاي لب‮هايش بيرون مي‮داد و تو مي‮برد.
پدر توي آشپزخانه بود و مي‮توانست صدايشان را بشنود که با بچه بازي مي‮کنند.
فيليس گفت: کدام‮مان را دوست داري، ني‮ني؟ و چانه‮اش را قلقلک داد.
فيليس گفت: همه‮مان را دوست دارد، اما از همه بيشتر بابا را دوست دارد چون بابا هم پسر است!
مادربزرگ بر لبة تخت نشست و گفت: دست‮هاي کوچولوش رو نگاه کن! چه تپل است. واي، انگشت‮هاي کوچولوش را ببين! درست مثل مامانش.
مادر گفت: چقدر نازه! چه سرحال و سالمه، بچة کوچولوي خودم. و خم شد و پيشاني بچه را بوسيد و پتوي روي دستش را ناز کرد. ما هم دوستش داريم.
آليس جيغ زد: اما به کي رفته؟ شبيه کي شده؟ و همگي به سبد نزديک‮تر شدند تا ببينند بچه به کي رفته.
کارول گفت: چشم‮هاش قشنگ است.
فيليس گفت: چشم همة بچه‮هاي کوچولو قشنگ است.
مادربزرگ گفت: لب‮هاش به پدربزرگش رفته. لب‮هاش را نگاه کنيد.
مادر گفت: نمي‮دانم... گمان نکنم.
آليس جيغ زد: دماغش! دماغش!
مادر پرسيد: دماغش مگر چه‮طور است؟
دختر جواب داد: شبيه دماغ يکي است.
مادر گفت: نه، نمي‮دانم. گمان نکنم.
مادربزرگ زير لب گفت: لب‮هاش... دست بچه را از زير پتو درآورد و انگشت‮هاش را از هم باز کرد، گفت: اما انگشت‮هاي کوچولوش... به کي رفته؟
فيليس گفت: شبيه هيشکي نيست. و همگي باز به سبد نزديک‮تر شدند.
کارول گفت: من مي‮دانم! من مي‮دانم! به بابا رفته! بعد دقيق‮تر به بچه نگاه کردند.
فيليس گفت: ولي آخر بابا به کي رفته؟
آليس تکرار کرد: بابا به کي رفته؟ و همگي يک دفعه برگشتند و به آشپزخانه نگاه کردند که پدر در آن پشت به ميز نشسته و پشتش به آن‮ها بود.
فيليس گفت: خوب، هيشکي! و کمي‮گريه کرد.
مادربزرگ گفت: هيس و رويش را برگرداند و باز به بچه نگاه کرد.
آليس گفت: بابا به هيشکي نرفته!
فيليس، در حالي که چشم‮هايش را با يکي از روبان‮ها پاک مي‮کرد، گفت: اما بايد به يکي رفته باشد. و همه به‮جز مادربزرگ به پدر نگاه کردند که پشت ميز نشسته بود.
پدر روي صندلي چرخيده بود و صورتش سفيد بود و بدون حالت.

 از کتاب کلیسای جامع و چند داستان دیگر- نشر نیلوفر
حروف‮چين: فريبا حاج‮دايي