هراس !
   نيش زهرآگيني تا دل و جانشان رخنه کرد که موج انجمادي همراه داشت؛ کودکي پنج ساله، شب‌هنگام، خانه را ترک کند؟ کجا مي‌رود و به چه منظور؟
   چاره جويانه به هم خيره شدند .
   به کجا رو کنند و از که کمک بخواهند؟ به نگاه طعنه‌آميز اين و آن چه بگويند؟ پسرشان آن وقت شب چرا بيرون مي‌رفت؟ چرا دزدانه؟ و بي‌شمار چراهايي که چشم درچشم مبادله مي‌کردند .
  زن بيني بالا کشيد.
  مرد دست نوازشي سرش کشيد:«مي‌روم اين دور و بر نگاهي مي‌اندازم.»
  زن هق هق زد:«من هم مي‌آيم، دلم مي‌ترکد اين‌جا.»
          -تو مراقب بچه باش .
  و اشاره به دختر سه ساله کرد که سر به بالش گذاشته بود و پلک‌هاي سنگينش باز و بسته مي‌شد .
 
                          ***
  در بازگشت ، رنگ پريده و لرزان به فکر بود. آخر، چه جوابي دارم؟ بگويم کجاست؟
 چشمش راست به گوشۀ بالايي هال افتاد. بهت زده زل زد به تيله‌هاي شفاف، و دست سرخ و يخ کردۀ پسرش. پس پس رفت تا پشتش خورد به در.
   آن طرف، زن با اشاره به سکوت مي‌خواندش .
   ساعتي بعد که پسرک خوابيد، زن و شوهر پچ پچه مي‌کردند.
          - ازآشپزخانه که درآمدم، آن‌جا بازي مي‌کرد.
          -مي‌پرسيدي کجا رفته بود.
زن با تاکيد گفت:« نه!به روش نمي‌آوريم .» استدلال مي‌کرد سودي ندارد که هيچ ، کار را سخت‌تر هم مي‌کند .
 
                           ***
 صداي مرد بلند شد:«نه!امکان ندارد.» و زن را آشفته ‌بيدار کرد .
زن نگاه خواب‌زده سوي مرد کج کرد؛ به نفس نفس افتاده و کابوس‌زده دررختخواب نشسته بود و زير نگاه پرسانش، عرق از پيشاني مي‌گرفت .
          - هيچ!هيچ! خيالاتي شد‌ه‌ام.
 شايعه‌اي سر زبان‌ها بود؛ پسربچه‌اي سر شب لاي بوته‌هاي کنارۀ رود مي‌ايستاد و پنهان و آشکار به آب زلال زل مي‌زد. سه شب پشت سرهم ديده شده بود.
  عده اي آن را زادۀ وهم و گمان مي‌پنداشتند. برخي آن را سايه‌اي تصور مي‌کردند که در تاريک روشن سر شب چشم را به خطا مي‌انداخت و بيشترمي‌گفتند:«شبح!»
  مرد مي‌کوشيد روي موضوع ديگري تمرکز کند اما بي‌اراده و دست‌خوش وسواس، شبحي را مي‌ديد ايستاده ميان بوته‌هاي درهم تنيدۀ تمشک و پليم، و زل زده به آب روان .
   پرسشي شوم بر ذهنش سايه مي‌انداخت. پرسشي که مي‌توانست خردش کند؛«پسرم ديوانه شده؟»
 به خود دلداري مي‌داد:«نه!امکان ندارد.» و باز مي‌گفت:«آخر، چرا؟» و نگاهي گوشة چشمي به زن مي‌انداخت .   چه فکر درستي کرده بود! تعقيب پسر به طور قطع نتيجه مي‌داد .
 چشم بست ، به اميد فردا شب .
 
                             ***
   سر شب بود و پسر گوشۀ هال تيله بازي مي‌کرد. مرد به رختخواب رفت و صداي نرم باز و بسته شدن در را که شنيد سر در آورد .
  زن اشاره مي‌زد:«هيس!»
  مرد پچ پچه کرد:«صبر مي‌کنم کمي دور شود. نترس! مي‌دانم کجا مي‌رود.» و به ياد شبح رودخانه راه افتاد .
   پانصد قدم پايين‌تر، کنارۀ پيوست‌گاه دو رود، بيشه‌اي بود از بوته‌هاي آخر بهار. مرد از کنارۀ رود، لابه‌لاي گله و بوته‌ها گام برمي‌داشت و سايۀ پسر را مي‌پاييد.
   ماه شب چهارده درخششي دل‌نواز داشت. ماه ديگر، لغزان در آب زلال، محصور در بيشۀ کوتاه کناره از يک سو و توسکاهاي بلند ميان ‌دورود از سويي ديگر، مرد را به رؤيا مي‌خواند .
   تکيه به صخره‌اي داد و نشست. به ياد شايعۀ شبح افتاد، و به ياد پسرش، که دمي فراموش کرده بودش .
 پيش خود گفت:«پسرمن؟ آخر چرا؟»
   ناباوربوته‌ها را کنارمي‌زد، پيش مي‌رفت ومدام ازخود مي‌پرسيد:«آخر، اين‌جا براي پسري پنج ساله چه جاذبه‌اي دارد؟»
  از پشت درختچه‌اي پسر را زير نظر گرفت؛ همان شبح لابه‌لاي بوته‌ها !
  سرانجام مصمم شد پيش برود. ابتدا از دور پسر را صدا زد، آرام و نرم که نترساندش.
  پسر به ماهي خيره شده بود که با جنبش نرم آب مي‌رقصيد، انگار دنيايي ديگر داشت در دل رود .
  دست پدر که بر شانه‌اش نشست بي‌آن‌که منتظر پرسشي بماند، گفت:«من ماه را دوست داشتم!» خم شد، قلوه سنگي برداشت و پرتاب کرد .
  سنگ به صخرۀ روبه‌رو خورد و شلپ زد ميانۀ رود. آب متلاطم شد و ماه تاب‌دار کژومژ جنبيد و درهم شکست .
 پسر دست در دست پدر به خانه بر مي‌گشت .
 
                                ***
 
  بيرون رفتن شبانۀ پسرک تکرار نشد، شايعۀ شبح کم‌کم از زبان‌ها افتاد. اما گاهي زن و مرد پچ پچه مي‌کنند:
          - يعني چه من ماه را دوست داشتم؟