حرفهايش را كه گفت، نوشت:«انگار خدايي نيست.»
نوشتم:«هست.»
نقطه چيني با علامت تعجب برايم گذاشت.
نوشتم:«زندگي‌مان؟»
برايم آمد:«مهم است؟»
نوشتم:«آري.»
آمد:«تمام شد.»
نوشتم:«به همان خدايي كه مي‌گويي.»
صورتك خنده را برايم فرستاد.
نوشتم:«دخترمان؟»
چند لحظه چيزي نيامد؛ تكرار كردم:«پس دخترمان.»
آمد:«دادگاه.»
نوشتم:«گناه دارد خدا قهرش مي‌آيد.»
علامت تعجب برايم گذاشت.
نوشتم:«جان مريم.»
آمد:«نه، نه.»
نوشتم:«تمام ِتمام؟»
صورتك باي را فرستاد.
نوشتم:«به همين سادگي؟»
آمد:«خداحافظ شما.»
نوشتم:«يعني چه؟»
ديگر چيزي نيامد.