هنوز به ميانه راه هم نرسيده‮ام. نبايد پياده مي‮آمدم وحالا در اين مسير ميان‮بر هيچ ماشيني نيست. شايد هزار بار پياده همين مسير را با مجيد آمده‮ايم. تنهايي خيلي طولاني‮تر به نظر مي‮رسد. ديگر قابل تحمل نبود، بايد جوابش را مي‮دادم. با مجيد هم كه مي‮آمديم سكوت بود. حرف هم كه مي‮زد يا از من اشكال مي‮گرفت يا از خودش. اصلاً چه لزومي داشت در مورد خودمان حرف بزنيم؟ اين همه آدم در دنيا كه ماجراهاي جذاب‮تري داشتند. يك روزي بايد مي‮فهميد كه آدم وسواسي واشكال‮گيري است. مطمئنم اصلاً برايش فرقي نمي‮كند كنارش هستم يا نه، احتمالاً الان پشت سرم با فاصله چند متري باز هم دست‮هايش را از پشت به هم گره كرده و مثل هميشه آهسته قدم بر مي‮دارد وبه زمين زير پاهايش خيره شده است. از وقتي ازدواج كرديم - از همان بازار رفتن‮هاي قبل از عروسي - فهميدم خيلي آهسته‮تر از من قدم برمي‮دارد. فكر نمي‮كردم چيز مهمي باشد اما اگر يك چيز باشد كه به خاطرش تا آخر عمر نخواهم با او خريد بروم همين آهسته قدم برداشتنش است. ديوانه‮كننده است. روزهاي اول كنار هم قدم برداشتن ما خنده‮دارترين چيز بود. مجيد قيافه آدم‮هايي را مي‮گرفت كه با تمام توان مي‮دوند و من هم‮چنان مجبور بودم آهسته قدم بردارم تا عقب نيفتد. کم‮کم هر دو عادت کرديم. ولي در عوض با هم قدم‮زدن‮مان را به همين ميان‮برکه به خيابان اصلي راه داشت محدود کرديم و قرار شد هر مسيري را به جز همين ميان‮بر را، هرچه‮قدر هم کوتاه باشد، با تاکسي برويم. چه کسي فکرش را مي‮کرد که اين هم براي انتخاب همسر مهم باشد. پنج سال تمام او اصرار کرد پياده راه برويم ومن به دنبال ماشيني گشتم تا سوارش شويم و وقت‮مان را در پياده روها هدر ندهيم.
  بيست دقيقه‮اي راه رفته‮ام و حالا ديگر در قسمت آخر راهم که با مسير اصلي يکي مي‮شود.كم‮كم آدم‮هايي که کنار تاکسي‮هاي ابتداي خط ايستاده‮اند قابل تشخيص مي‮شوند. بيشترشان رانندگان تاکسي‮هاي خط هستند که اغلب کنار هم جمع مي‮شوند وهمان‮طور که با هم حرف مي‮زنند، منتظر مي‮شوند تا نوبتشان برسد. اين‮بار لااقل، نبايد از ميان‮بر مي‮آمدم. حتماً مجيد پشت سرم قدم‮هاي مرا نگاه مي‮کند و از اين‮که بدون او هم از همين ميان‮بر مي‮آيم در دلش مي‮خندد. اصلاً دوست ندارم برگردم و نگاهم به چشم‮هايش بيافتد. شايد هم فکر کند خواسته‮ام اين‮طوري منتش را بکشم. خيلي دير شده براي اين‮که برگردم و با تاکسي مسير اصلي را بروم. تقريباً چيزي نمانده برسم. از برگشتن هم خوشم نمي‮آيد، حتي اگر يک قدم برداشته باشم! مسخره است.حتماً ديگران فکر مي‮کنند ديوانه‮ام وقتي ببينند راهي را که رفته‮ام بي‮دليل عقب‮گرد مي‮کنم و برمي‮گردم. بايد نگاه سنگين مجيد را هم تحمل کنم، که يا فکر مي‮کند که به سمتش مي‮روم تا منتش را بکشم و يا دارم با او لج‮بازي مي‮کنم. بهتر است اين چند متر باقي‮مانده را هم بروم. فرصت هست که تلافي‮اش را در بياورم. شايد هزار دفعه به مجيد گفتم:« بيا ما که نمي‮توانيم باهم قدم برداريم اين يک مسير را هم با تاکسي برويم.» هر بار که کسي نگاه‮مان مي‮کرد مطمئن بودم که دردلش به حالت مسخره تند راه رفتن مجيد وبي‮تابي که در چهرة من از آن همه آهسته قدم برداشتن بود مي‮خندد. واين نگاه‮ها نيم‮ساعت تمام ادامه داشت. ولي اين آخرين بار بود. آخرين بار که از اين ميان‮بر مي آمدم ومجيد آن‮قدر فاصله‮اش را حفظ کرده بود که کسي نتواند تصور کند من و او با هم رابطه‮اي داريم. کمتر از بيست متر مانده است. تاکسي زرد رنگي که به نظر کاملا نو مي‮آيد، از اين‮هايي که انگار آهسته رفتن را ياد نگرفته‮اند از کنارم رد مي‮شود وده‮متري جلوتر ترمز مي‮گيرد، انگار که مي‮خواهد ترمزهايش را هم امتحان کند، ودر جا متوقف مي‮شود. درها لحظه‮اي بعد باز مي‮شود ومسافرها پياده مي شوند. خودش است، باورم نمي‮شود. آخرين نفري که از درِ عقب پياده مي‮شود مجيد است با همان پشت خميده‮اش ونگاهي که شيفتة خيره شدن به زمين است.