در ايستگاه تاکسي بودم. ترافيک بيداد مي‮کرد. ساعت هفت شب بود. تخمين زدم، حداقل يک ساعت‮ونيم ديگر تا خانه فاصله دارم. من و چند نفر ديگر مدتي بود، در ايستگاه ايستاده بوديم.
  ناگهان جواني را ديدم، وحشت زده وسط خيابان مي‮دويد. وحشت و نگراني را به راحتي مي‮توانستي در نگاه او ببيني. جوان به نقطه نامعلومي متمرکز شده بود و پيوسته مي‮دويد. دويدن جواني آن موقع شب، با سامسونيتي در دست، کفش‮هايي مجلسي، صورتي اصلاح شده، موهايي مرتب و با لباسي اتو شده، وسط خيابان کمي عجيب مي‮نمود. دانه‮هاي عرق روي پيشاني‮اش، نمايانگر مسافت تقريباً طولاني بوده است که دويده بود.
يک لحظه ترسيدم. از خودم پرسيدم، چه اتفاقي براي او افتاده است؟ فکر کردم، شايد چيزي را از او دزديده‮اند، شايد چيزي ارزشمند را از او گرفته بودند و اين باعث شده بود که او اين گونه براي به دست آوردنش بدود.
از خودم پرسيدم، اي خدا چگونه مي‮توانم به او کمک کنم؟ اصلاً چگونه مي‮توانستم، به کسي که هر لحظه از من دور مي شد، کمک کنم؟ هيچ کاري از دستم بر نمي‮آمد.
فقط گفتم، خدا کند به آن دزد که نمي‮دانستم کي هست، برسد و آن‮چه را که از او کف رفته است، پس گيرد.
همچنان داشتم دويدن او را ما بين ماشين‮هاي متوقف مشاهده مي‮کردم. ناگهان در کمال تعجب ديدم، وقتي به کنار اتوبوسي رسيد، ايستاد. پس از چند لحظه درب اتوماتيک اتوبوس باز شد. جوان سوار شد. ديدم با خيال راحت مابين آدم‮هايي که در راهرو ايستاده بودند، جلو رفت. با سامسونيت در يک دست، با دست ديگر، دستگيره‮اي را گرفت و ايستاد.
اتوبوس شرکت واحد همچنان در ترافيک ايستاده بود و من هم همچنان منتظر تاکسي بودم. غلغله ماشين‮ها بي‮داد مي‮کرد. نمي‮توانستم تاکسي گير بياورم و به خانه بروم. عصبي شده بودم و به عالم وآدم بدوبيراه مي‮گفتم.