صبح زود بود، هوا تيره وگرفته بود وباران مي‌آمد. آن‮قدر تند وپي‌درپي که تمام سطح کوچه وآب‌راهه‌ها را گرفته بود. مردم زيادي جمع شده بودند، زير آن باران ودرست سرآن کوچه که از ديوار خانه نبش آن ساقه‮هاي نازک مو لخت وبي‌برگ آويزان بود .
   زن کف کوچه جلو گوني قهوه‌اي بزرگ وبد قواره‌اي نشسته بود؛ جيغ مي‌کشيد وبا ناخن روي صورتش راخراش مي‌داد. همه ايستاده بودند و نگاه مي‌کردند. به آن گوني بزرگ که با نخ‮هاي کلفتي بافته شده بود؛ باران همچنان مي‌آمد. انگار ديگر زماني براي باريدن نخواهد داشت.آدم‮ها مثل مجسمه‮هاي غمگين ومتاثر با ابهت و تا حد امکان معقول منطقي و مرتب ايستاده بودند، هيچ‮کس چيزي نمي‌گفت. فقط کمي آن‮طرفتر يک نفر که يک پالتوي فوتر سياه پوشيده بود وموهاي روغن‮زده اش خيس شده بود داشت با موبايل حرف مي‌زد. مي‌خواست آدرس بدهد اما نمي‌دانست از خيابان بالايي بدهد يا پاييني؟ بايد مي‌ديد کدام‮يک بهتر است وباعث مي‌شود آن‮ها زودتر برسند .
   زن هنوز گريه مي‌کرد يک‌نفر که مرد بود و موهاي نرم سفيدي داشت چند قدم به زن نزديک شد، دولا شد و دست‮هاي لرزانش را به بازوي زن گرفت. چشم‮هايش پراشک‌ بود و به گوني بزرگي که جلو زن کف کوچه کنار سطل بزرگ زباله قرار داشت دوخته شده بود. به زن چيزي گفت شايد گفت درست نيست که اين‮طوري ...زن توجهي نکرد، صورتش رابه سمت آسمان گرفته‌بود واشک‮هايش باقطرات باران آميخته بود. بعضي از کساني که آن‮جا ايستاده بودند درگوشي وآرام چيزهايي به هم مي‌گفتند. شايد مي‌گفتند که عجب گوني عجيبي! چه‮طور مي‌شود اين‮روزها چنين گوني پيدا کرد؟! آن‮هم با اين نخ‮هاي خوب و محکم واين‮قدر بزرگ !
ازروي سطح بيروني گوني برجستگي‮ها وفرورفتگي‮هاي اندامي مشخص بود، سطل زباله بوي تند مي‌داد، بويي که با بوي باران آميخته شده بود. شاخه‮هاي تاک ديوار مجاور، لخت وبي برگ، انگار به گوني زل زده بود.
حالا گوني کاملا خيس شده بود، در آن يک‮وري باز مانده بود واز لبه آن تارهاي ‌آشفته موي سياهي، که بلند بود وبراق، بيرون افتاده بود ...
آذر 86