مالک کارخانه پشت فرمان اتومبيل‮اش نشسته بود که يادش آمد بايد براي برگزاري يک جلسه فوري به منشي‌ دفترش خبر بدهد. موبايل‌اش را از روي صندلي بغل‌دست اش برداشت و شماره گرفت. شبکه اشغال بود. دوباره و چندباره گرفت. فايده‌اي نداشت. به اولين کيوسک تلفن که رسيد، ماشين را پارک کرد و باعجله پياده شد. تلفن، سکه‌اي بود و طبيعي بود آدمي مثل او توي جيبش سکه نباشد. چندتا اسکناس درشت تنها پول نقدي بود که توي جيب‌اش داشت. هميشه با يک دسته چک خريد و معامله مي‌کرد. يکي از اسکناس‌ها را از جيب کت‌اش درآورد و رفت به طرف مردي که رو‌به‌روي کيوسک تلفن نشسته بود و روي مقواي سفيدي که جلوش انداخته بود؛ با خط درهمي نوشته بود: سه تا سکة پنج تومني پنجاه تومن. يکي از اسکناس‮ها را به مرد داد. مرد گفت: آقا من اين همه سکه از کجا بياورم. مالک کارخانه گفت: اشکال ندارد. کارم با يک سکه هم راه مي‌افتد.