مرد بدون اين‮که روي صندلي را نگاهي بياندازد خود را روي آن رها کرد. حوصله نداشت به وضعيت صندلي فکر کند. اهميتي نداشت چه بلايي سر شلوار سورمه‮اي‮اش مي‮آيد. يادش آمد آخرين بار آدامسي را روي صندلي چسبانده بودند، درست وسط صندلي. وقتي مي‮خواست از روي صندلي برخيزد آدامس نيم متري کش آمده بود وهر کاري کرده بود نتوانسته بود آن را پاک کند. فقط دستش را چسبناک وکثيف کرده بود. چرک دست با آدامس قاطي شده بود و وضعيت چندش آوري به دستش داده بود. همه‮اين‮ها را وقتي‮از صندلي بلند مي‮شد تا ببيند آدامسي هست يا نه به ياد آورد. امروز شصت ساله مي‮شد. اين را وقتي صبح مي‮خواست در تقويمش ببيند اين بار نوبت کدام پسرش است كه برايش پول بياورد متوجه شد. يک معامله منصفانه بود. او همان روز اول بازنشستگي تمام موجودي‮اش را بين پنج پسرش تقسيم کرده بود و قرار شده بود هر بيست روز، به نوبت يکي‮شان صد هزار تومان دستي به‮او بدهد. اين‮طوري به هيچ کدام فشار نمي‮آمد و او هم احساس سر بار بودن نمي‮کرد، پول خودش را به‮او باز مي‮گرداندند. وديروز نوبت بهروز پسر بزرگش بود و هنوز پول را نياورده بود. اولين قسط را پسر کوچکش آورد ودوميش را سيروس. اين‮طور بود که بالاخره بعد از سي سال کار در دفترهاي مختلف مشاور املاک و اين آخري‮ها هم در دفتر املاک رضايي وشرکاة ، راضي شد خودش را بازنشسته کند. لازم نبود تا تمام اين قصه را براي بار ديگر نشستن روي صندلي مرور کند ولي‮اين کار را کرد. هر بار که قصه‮اش را مرور مي‮کرد حس مي‮کرد يک کلمه ديگر را هم گم کرده‮است. هر بار قصه کوتاه تر مي‮شد. روي صندلي نشست و چند ثانيه‮اي به کاغذ روکش آدامسي که کنار صندلي‮اش افتاده بود خيره شد. کاغدِ کوچکِ رنگي نفرت انگيزي بود که نمي‮توانست بفهمد اصلاً چرا بايد وجود داشته باشد. از جمله چيزهايي بود که‮اگر روزي به‮او فرصت مي‮دادند، نسلش را از زمين مي‮کَند. حوصله نداشت برخيزد وبلايي سرش بياورد. يالاخره باد يک جايي گم وگورش مي‮کرد. دو ماه بود که هر روز به‮اين پارک مي‮آمد و تازه ياد گرفته بود چه‮طور وقتش را در پارک بگذراند. به روبه‮رو، به جايي نه چندان دور ونه خيلي نزديک خيره مي‮‮شد. آدم‮هايي که‮از روبه‮رويش مي‮گذشتند را نگاه مي‮کرد. بعضي تنها وبعضي دسته جمعي وبعضي‮ها هم دو نفري‮از روبرويش مي‮گذشتند. کمتر پيش مي‮آمد نگاهش يکي شان را دنبال کند ولي وقت مي‮گذشت. اولين نفرپسر جواني بود که قدم‮هايش را تند بر مي‮داشت. احتمالاً فقط داشت از پارک ميان‮بر مي‮زد تا به قراري برسد. به نظرش رسيد چقدر سبک  و ابلهانه قدم بر مي‮دارد. مثل دلقک‮هاي سيرک که‮از اين ور صحنه به سمت ديگر مي‮رود و هراز گاهي به هوا هم مي‮پرند. رهايش کرد ونگاهش منتظر نفر بعدي شد. نفر بعد فقط سر وصدا بود. يک بچه. بيشتر از شش سال نداشت. زيگزاگ مي‮دويد وداد وبي‮داد مي‮كرد. مادرش هم پشت سرش راه مي‮رفت. سعي کرد نشنود چون چرتش مي‮پريد. خدا خدا کرد بچه آن‮جا لنگر نندازد وبا سر وصدايش بيچاره‮اش نکند. اين اواخر عادت کرده بود يک ساعتي که نشست همان‮جا چرتي هم مي‮زد. اين بار چرتش زود تر رسيده بود. جلويش را نگرفت. چشمهايش آرام آرام نيمه بسته شدند وهر چند دقيقه هوشياري‮اش را از دست مي‮داد. متوجه مي‮شد کساني‮از نزديکش يا کمي‮دورتر از روبه‮رويش مي‮گذرند ولي ‮آن‮قدر هوشيار نبود که کاملاً متوجه‮شان باشد. نفهميد چه زماني را اين‮طور گذرانده‮است. سايه سنگيني را بالاي سرش حس کرد. سايه کاملاً بي حرکت بود. آهسته سرش را بالا آورد وسعي کرد صاحب سايه را بشناسد. اما آفتاب دقيقا بالاي شانه راست مرد بود ونمي‮گذاشت اجزاي چهره مرد ايستاده را دقيق ببيند.
- سلام عليکم!جناب آقاي شکري؟ مي‮تونم بشينم؟
- بله؟خودم هستم! شما؟
- اجازه هست بشينم؟
شکري مردد بود. اما چارهة ديگري نداشت ، کمي‮آز جايش تکان خورد تا درخواست مرد بي جواب نمانَد. گفت:
- من شما را مي‮شناسم؟چهره‮تون اصلا آشنا نيست!
شکري تقريبا وسط صندلي نشسته بود. مرد گوشه راست صندلي را انتخاب کرد. نگاهش را روي کف وپشتي صندلي گرداند ونشست.
- شايد بشناسيد!شما. . . شما براي من يه خونه خريديد.
- يادم نمي‮آد! کي بود؟
- حدود بيست سال پيش، يادم نيست چه سالي بود. قبل از اين بود که کارم رو عوض کنم پس بيشتر از بيست ساله. 
بيست سال پيش! عجيبه كه يادتونه. اسمتون يادم نيست. هميشه برام شكري بوديد. مي‮تونم اسم کوچيکتون رو بدونم؟
- مجيد! براي چي؟
- خوب مجيد آقا شما منو ياد اون روزها مي‮اندازيد. خيلي خوشحال شدم ديدمتون!
- آره ولي حيف من چيزي يادم نمياد. هنوز اون خونه رو داريد؟
- نه!يکي دو سال بعد مجبور شدم بفروشمش وقرض‮هام رو بدم. با فروشش هم قرضام صاف نشد. اون‮موقع فهميدم که خونه نصف اون چيزي که من خريدم ارزش داشته.
شکري لبخند زد. گفت:
- حالا مي‮خوايد خسارت بگيريد؟
وناگهان چهره‮اش را در هم کشيد و گفت:
- بيست سال پيش يه معامله‮اي کرديد که معلوم نيست کدوم يارويي سرتون کلاه گذاشته، حالا منو شناختيد؟
- نه!سو تفاهم نشه، من خسارتي نمي‮خوام، من فقط از ديدن شما خوشحال شدم.
شكري جوابي نداد.
- مي‮خوايد برم اگه مزاحمم؟
شکري گفت:
- نه!
 و چشم‮هايش را بست.
مرد پاهايش را روي هم گذاشت وگفت:
- تعجب مي‮کنم چه‮طور منو يادتون نمي‮آد. اون روزها يه مدتي خيلي با هم دوست بوديم. هر روز با هم بوديم. قبل از اين‮که‮اون خونه رو برام بخريد.
- يادم نمي‮آد ديگه!من دوستان زيادي دارم.
- خيلي خوبه!ولي من دوست زيادي ندارم. يه دو سه نفري که هميشه همديگه رو مي‮بينيم.
- زن داريد؟
مرد نگاهش را به زمين دوخت. گفت:
- داشتم. دو سال پيش عمرش را داد به شما. هفته‮اي يک بار مي‮رم سر قبرش. شما چي؟
- نه. مرد. سه ماهي مي‮شه.
- تسليت مي‮گم. حتما خيلي تنها شديد. توي‮اين دو هفته‮اي که بازنشسته شدم خيلي‮احساس بيکاري مي‮کنم. هيچي مثل کار نيست. شما رو هم بازنشسته کردن؟
- خودم خواستم. خسته شده بودم. بچه‮هام خرجمو مي‮دم. بايد پسر بزرگم ديروز برام پول مي‮آورد.
- معلومه بچه‮هاي خوبي داريد. من يک پسر دارم.
- آره. بد نيستند. فقط خدا کنه فراموش کار نباشند. پولم ته کشيده.
- من که خرجي ندارم، يه مقدار پيش شما امانت باشه. هر ماه زيادي حقوقم رو به حساب نوه‮ام مي‮ريزم. شش ماهه نديدمش. سه سالشه.
- نمي‮دونم. شما چيزي به پسرتون نبخشيديد؟ اون چيزي به شما نمي‮ده؟
- نه. خودش کار مي‮کنه. منم حقوق خودم رو دارم
مرد به بدنش حرکتي داد. رويش را به سمت شکري کرد و چشمش را به چشمان شکري دوخت. گفت:
- شما که بايد درآمدتون خوب باشه؟ چه‮احتياجي به پول بچه هاتون داريد؟
- هيچ‮وقت نفهميدم پول‮ها چه‮طوري خرج مي‮شن. مي‮دونيد سعيدي هميشه همين‮طوري بود. هميشه عقب بودم.
- مي‮دونستم فراموش نکرديد. مهم نيست، پول براي خرج کردنه.
- نه فراموش نکردم. روزهاي خوبي بود. چهارده بار با هم شام خورديم. به حساب من. يادم نمي‮ره.
- آره روزهاي خوبي بود. ولي حيف که خيلي زود تموم شد.
- ديگه نمي‮شد با هم باشيم. اون خونه‮اون‮قدر نمي‮ارزيد. بالاخره مي‮فهميدي.
- فهميدم! يه روزي بالاخره دوست بوديم، نمي‮تونستم چيزي بگم. گذشته‮ها گذشته. زياد فکرش رو نکن.
- توي اون دفتر هم نموندم. برمي‮گشتي و دردسر درست مي‮شد.
- روزهاي خوبي بود. ديگه‮از اون محله چيزي نمونده.
- بايد بهش زنگ بزنم. قول دادن بي پول نذارنم. هر روز مي‮آي‮ اين‮جا؟
- کي رو مي‮گيد؟ امروز دفعه ‮اولم بود. اگه شما هستيد هر روز مي‮آم.
شکري دستش را روي پشتي صندلي، جايي که سعيدي تکيه داده بود گذشت وانگشتانش انتهاي پشتي صندلي را حس کرد. ودر اين بين گفت:
- پسرام. آره هر روز هستم. بيا. اين‮جا تنهايي خيلي ساکته.
- خوبه. حتما مي‮آم.
- ديگه جايي براي کار نمونده بود. کسي روباه‮هاي پير رو دوست نداره.
- چي؟
- هر روز ساعت نه روي همين صندلي. دير نياييد!
- باشه. بايد برم اداره بازنشستگي. آخر هفته قلبم رو عمل مي‮کنن. راستي حلالم کنيد اگه همديگه رو نديديم. اجازه مرخصي مي‮ديد؟
- تا دم در پارک با هم هستيم. کسي توي پارک نيست. اينجا هوا يه كم سنگينه.
- يا علي. . .
شکري دستش را روي کفي صندلي گذاشت تا با تکيه بر آن از جا برخيزد ونور آفتاب بار ديگر از روي شانه سعيدي عبور کرد وچشم‮هايش را زد.