خبر مرگ برادر بزرگم که از مدينه رسيد پدرم بلند گفت«لاالاه ‮الاالله». و ديگر هيچ. حتي گريه نکرد. اما مدام مي‮گفت لاالاه الله. نه يک ‮دفعه ونه ده دفعه. مدام. يعني براي اين که به سرش نزند؟ هر تازه واردي که مي‮رسيد به تسليت – يا سلامش که مي‮کردي – يا بچه‮ها که مي‮رفتند چاي برايش ببرند، به جاي جواب و هرچيز ديگر مدام تهليل مي‮کرد.
   تا شب سه‮شنبه رسيد. شب روضه‮مان. آن‮وقت گريه‮اش درآمد. و چه گريه‮اي!هرگز نديده بوديم که بر واقعة کربلا آن‮چنان گريسته باشد. به‮خصوص که روضه‮خوان آن‮شب اهل بود و از«علي‮اکبر» حرف زد و از حضور پدر بر سر نعشش و از شکستن کمر و ديگر قضايا... ولي روضه که تمام شد باز ديگر هيچ. جز همان تهليل. حتي منع کرده بود که مادر و خواهرم بلند گريه کنند. اما ديگر ريشش را حنا نبست و سرش را نتراشيد. سلماني که مي‮آمد خانه سرش را نمره دو کوتاه مي‮کرد. و بعد هم مرتب عصا دست مي‮گرفت. پيش از آن هروقت مي‮خواست به مجلس مهمي برود عصايش را برمي‮داشت. اما بعد از آن ديگر عصا از دستش نيافتاد.
   و اين قضايا بود تا زن و بچة برادر از مدينه آمدند. و دانستيم که ناگهاني و به مرضي ناشناخته مرده. شبي رفته بود مهماني به خانة يکي از«نخاوله» - و دير برگشته بود و خوابيده بود و صبح ديگر برنخاسته بود. همين. اما مگر کسي باورش مي‮شد؟ آخر مرضي- غذاي نامناسبي- ناله‮اي از درد مزمني- آخر چيزي!؟ ولي زنش حاضر بود و پسرش. و خبر از هيچ‮کدام اين‮ها. و مريدهاي پدر مي‮آمدند و مي‮رفتند و از اين ختم به ديگري- و از مجلس اهالي اين محل به آن يکي- تا عاقبت گير آمد. مستمسک گير آمد.«فلاني که از کربلا آمده بوده از فلان ديگري که از مدينه برگشته بوده نقل کرده بوده که فلاني را سني‮ها چيزخور کرده‮اند!» و چه زود قضيه پيچيد. از اين دهن به آن دهن. و شد يک اعتقاد. نمايندة مرجع تقليد در مدينه باشي و چنان فعال باشي که برادره بود و اصلاً يک بار هم از بيماري نناليده باشي و آن‮وقت يک مرتبه مردن!؟ درست است که مرگ خبر نمي‮کند اما... و هزار اما. که هرکدام نقل يکي از مجالس اطرافيان پدرم. که ديگر همه حتم داشتند که برادره را چيزخور کرده اند. يکي تعجب خود را – ديگري تاسف خود را- سومي تحير را- چهارمي ناباوري را و پنجمي آرزوي ديدار او – همه را در اين يک شايعة افواهي خلاصه کردند تا فراموشي و عادت بيايد. و خلاص. و تا از يکي که گوشت و پوست ترا داشته و غم شادي ديگران را- مقدسي بسازند که پايين پاي امام در بقيع خوابيده.