بسياري از مردم را مي‮بينيم که کتاب مي‮خوانند. اين هنر مشکلي است که کسي به آن‮ها نياموخته است. دانش قبلي آن‮ها نه براي تشخيص ضعف‮ها و نه براي تشخيص خوبي‮هاي کتاب کافي است. صحبت از کتاب‮هاي علمي نمي‮کنم که براي خواندن اکثر آن‮ها بايد علم داشت تا علم به دست آورد. خواندن قصه‮ها هم مشکل است. اغلب نويسنده در چشم به هم زدني موفق مي‮شود خواننده را به دنياي کتاب خود متوجه کند؛ بيش از آن‮که کتاب توجهي به دنياي او داشته باشد. خواننده بر سرکتابي که بايد دنيا را توصيف کند از دنيا غافل مي‮شود. نويسنده با چند فن که آموختن آن آسان ولي پي بردن به نيرنگ آن مشکل است، هيجاني توليد مي‮کند تا خواننده توجه به اصل مطلب را فراموش کند؛ از اين طريق که با کنج‮کاوي تحريک شده دنبالة داستان را مي‮طلبد. دروغ‮هايي که تا اين لحظه خوانده فرو مي‮دهد تا دروغ‮هاي بعدي را بخواند. نوشته‮اي که به خواننده مهلت دهد، کتاب را گه‮گه کنار بگذارد، تا در خوانده‮ها تأمل کند و حرف نويسنده را با انديشة خود بسنجد، کمي ضعيف به شمار مي‮آيد. مي‮گويند چنين نويسنده اي نمي‮تواند خواننده را در اختيار در بياورد. بنا بر زيبايي‮شناسي معمول بايد انديشه نويسنده يکسره پنهان و به‮قدر ممکن غيرقابل تحليل باشد. علاوه براين خواننده بايد از خود بپرسد که نويسنده چه مي‮خواسته و تا چه اندازه به خواست خود رسيده است. در حقانيت قتل بحثي نيست بايد دانست که عمل با فن و شيوه انجام شده يا نه.
   در واقع بايد کتاب را چون نوشتة اشخاص متهم به جرم – که نويسندگان جز اين نيستند – خواند. مگر مي‮شود با خوش‮بيني نوشتة اشخاصي را پذيرفت که کمک مي‮کنند تا مردم بي‮چاره، دسته دسته به جنگ‮هاي خونين رانده شوند و يا خودشان از بي‮چارگي به ميدان جنگ رانده مي‮شوند. اين‮ها کساني‮اند که گندم را مي‮گندانند و مردم را از گرسنگي مي‮کشند! اين‮ها کساني‮اند که يا لگد مي‮زنند و يا مي‮گذارند لگدشان بزنند.

نقل از کتاب :انديشه‮هاي متي – انتشارات تير
حروف‮چين: فريبا حاج‮دايي